Wachtlijsten jeugdhulp nog steeds (te) lang


De vertrouwenspersonen van Zorgbelang Brabant|Zeeland maken in het begin van een nieuw jaar altijd een jaarverslag per jeugdzorginstelling en gemeente. Hierin geven zij kort weer welke ondersteuning zij het afgelopen jaar leverden. Dit natuurlijk volledig geanonimiseerd. Daarnaast krijgen alle gemeenten een overzicht van de trends die de vertrouwenspersonen in het voorgaande jaar signaleerden. Door trends te signaleren en kenbaar te maken, is het voor de vertrouwenspersonen mogelijk deze bespreekbaar te maken met als doel de zorg te verbeteren. Het is dan aan de gemeente en de jeugdzorginstellingen om dit op te pakken.


Eén van de trends van vorig jaar, en jammer genoeg ook van jaren daarvoor, zijn de alsmaar groeiende wachtlijsten. Zowel in Brabant als in Zeeland zijn de wachtlijsten voor verschillende vormen van jeugdhulp nog steeds (te) lang. Vooral op gesloten afdelingen is er vaak geen plek, waardoor jongeren langer op de wachtlijst blijven staan. En dat terwijl er wel direct hulp nodig is. Dit kan ertoe leiden dat de problemen die er zijn toenemen. Dit zorgt voor ontwrichting in het leven van de jongere en zijn familie.

Doorstroom stagneert

Die wachtlijsten zijn er echter niet alleen voor jongeren die nieuw zijn binnen de jeugdhulp. Ook jongeren die al hulp krijgen, hebben hiermee te maken. Zo verloopt de doorstroom van jongeren van 18 jaar en ouder (nog steeds) heel moeizaam. Dit komt omdat er voor hen vaak geen passende vervolgplekken zijn te vinden. Dit betekent dat jongeren van 18+ alsmaar langer moeten wachten op een plaatsing op de (vervolg)plek waar zij eigenlijk zouden moeten zitten. Met als gevolg dat de plekken in de jeugdhulp langer bezet blijven. Hierdoor wordt de wachtlijst, ook voor jongeren die nog hulp moeten krijgen, langer en langer.

Gedemotiveerd

Die lange wachtlijsten hebben ook zo hun impact op de 18+ jongeren. Een aantal van hen raakt gedemotiveerd omdat het onvoldoende bekend is waarom en hoe lang zij nog op de groep moet blijven. Vaak hebben deze jongeren een toekomstverwachting die niet (geheel) haalbaar is. Zij geven bij hun persoonlijk begeleider aan dat zij weg willen, maar nemen zelf weinig initiatief om een plek te zoeken. Dit komt mede doordat het voor de jongeren niet duidelijk is welke mogelijkheden er allemaal zijn en hoe zij dit moeten aanpakken. Doordat hun motivatie afneemt, door alle onduidelijkheid en omdat er geen duidelijk toekomstperspectief is, vallen zij terug in hun ‘oude’ gedrag.

Het werken aan doelen schuift dan naar de achtergrond of als deze al behaald zijn, voelt het voor de jongere als ‘tijd uit zitten’.


Het groeien van de wachtlijst komt ook doordat de hulpverlening (bijvoorbeeld therapie) vaak laat wordt opgestart. In veel gevallen is een jongere uit huis geplaatst en zit hij of zij op de groep te wachten op de juiste hulpverlening/therapie. Al die tijd gebeurt er dus weinig om de jongere daadwerkelijk te helpen maar wordt er wel een plek bezet gehouden. Met als gevolg dat de doorstroom van jongeren vertraagt en de uithuisplaatsing onnodig langer duurt.


Negatieve houding

Op het moment dat er een vervolgplek beschikbaar is, wordt de jongere hier vaak pas laat over geïnformeerd. Hierdoor kan hij/zij zich niet goed voorbereiden op de overstap. Zoals het goed afscheid kunnen nemen van groepsgenoten omdat het opeens allemaal snel moet gebeuren. Hierdoor ontstaat er bij de vertrekkende jongere vaak een gevoel van leegte en het gevoel dingen niet goed te hebben afgerond. Hierdoor kan de jongere ontmoedigd raken. Vooral jongeren die behoefte hebben aan structuur en duidelijkheid. Zij vinden het lastig om zomaar ergens weer opnieuw te moeten beginnen. Wij zien dat deze jongeren vaak met een negatieve houding starten op hun vervolgplek.

Ervaring? Vertel het ons!

Heb jij ervaring met de te lange wachtlijsten in de jeugdhulp? Vertel het ons. Wij verzamelen graag zoveel mogelijk signalen, zodat wij deze ook bespreekbaar kunnen maken bij gemeenten en instellingen. Op de laatste pagina van dit eMagazine kun je jouw reactie geven.

In ons volgende eMagazine bespreken wij opnieuw een signaal uit de jeugdhulp.

Deel deze pagina op: